آیا میلبمایسین اکسیم همان ایورمکتین است؟

به دنبال یک داروی کرم زدایی با طیف وسیع-برای حیوان خانگی خود هستید؟ میلبمایسین اکسیم را در نظر بگیرید. این مقاله به بررسی ترکیبات، مکانیسم اثر و تفاوت‌های آن با سایر داروهای رایج کرم‌زدایی می‌پردازد تا به سلامت حیوان خانگی شما کمک کند.

Milbemycin Oxime چیست؟

پودر Milbemycin Oximeیک ترکیب ماکرولید است که معمولاً در دامپزشکی به عنوان ضد کرم و حشره کش استفاده می شود که از یک باکتری خاک به نام استرپتومایسس به دست می آید. این دارو به طور گسترده برای درمان و پیشگیری از انواع عفونت های انگلی در حیوانات به ویژه سگ ها استفاده می شود. این دارو در برابر انواع انگل‌های داخلی از جمله کرم‌های قلب سگ، کرم‌های گرد و کرم‌های قلاب‌دار و همچنین برخی انگل‌های خارجی در حیواناتی مانند سگ و گربه مؤثر است. این دارو با تداخل با سیستم عصبی انگل، فلج کردن آن و در نهایت از بین بردن آن عمل می کند. علاوه بر استفاده از آن در حیوانات خانگی، گاهی اوقات برای کنترل جامع تر انگل با سایر داروها ترکیب می شود. در مقایسه با ایورمکتین، یکی دیگر از ضدانگل‌های رایج، میل‌بمایسین اکسیم، طیف فعالیت وسیع‌تری دارد، به‌ویژه برای کرم‌های روده. اگر به Milbemycin oxime علاقه مند هستید، لطفاً با Xi'an Sonwu تماس بگیرید.

آیا میلبمایسین اکسیم همان ایورمکتین است؟

خیر، Milbemycin oxime و Ivermectin یک دارو نیستند. اگرچه هر دو به کلاس ماکرولیدهای آنتی بیوتیک تعلق دارند، تفاوت های اساسی بین آنها وجود دارد. در اینجا یک مقایسه مفصل است:

از نظر شیمیایی، ایورمکتین از Streptomyces avermitilis مشتق شده است و متعلق به زیرگروه اورمکتین آنتی بیوتیک های ماکرولید است. از سوی دیگر، Milbemycin از Streptomyces milieus مشتق شده و به زیر کلاس milbemycin تعلق دارد. این تفاوت ها در ساختار شیمیایی به هر دارو خواص منحصر به فردی می دهد.

از نظر طیف ضد باکتریایی، ایورمکتین به طور گسترده ای برای درمان انواع عفونت های انگلی، به ویژه در گاو، اسب و سایر دام ها استفاده می شود. در برابر برخی انگل های داخلی و خارجی موثر است. با این حال، در حیوانات خانگی مانند سگ، اثربخشی ایورمکتین در پیشگیری از بیماری کرم قلبی ممکن است به عوامل نژادی و ژنتیکی بستگی داشته باشد (به عنوان مثال، کولی ها و بستگان نزدیک آنها ممکن است مستعد ابتلا به ایورمکتین باشند).

در مقایسه، میلبمایسین دارای طیف فعالیت تعریف شده تری برای پیشگیری و درمان کرم قلب سگ است. همچنین در برابر سایر انگل های سگ مانند کرم شلاقی، کرم قلابدار و کرم گرد موثر است. اغلب در ترکیب با سایر داروها برای اطمینان از کنترل جامع تر انگل استفاده می شود.

از نظر اثربخشی، میلی‌بمایسین به طور کلی محافظت پایدارتری در برابر کرم قلب سگ دارد و ممکن است عوارض جانبی کمتری در نژادهای مستعد ایجاد کند. با این حال، ایورمکتین یک داروی پرمصرف باقی می ماند، به ویژه در مناطقی که به اثر ضد انگلی گسترده تری نیاز است.
استفاده دامپزشکی: هر دو دارو را می توان ماهانه برای جلوگیری از عفونت کرم قلب در حیوانات خانگی (عمدتاً سگ) استفاده کرد، اما میلی‌مایسین اغلب زمانی انتخاب می‌شود که طیف وسیع‌تری از کنترل انگل روده مورد نیاز باشد. بنابراین، اگرچه این دو دارو اثرات مشابهی در پیشگیری از کرم قلب دارند، اما تفاوت آنها در ساختار شیمیایی، طیف ضد باکتریایی و اثربخشی آنها را برای درمان یا پیشگیری از عفونت های مختلف انگلی مناسب تر می کند.

Milbemycin Oxime چگونه کار می کند

Milbemycin Oxime با هدف قرار دادن سیستم عصبی انگل ها، به ویژه نماتدها و بندپایان، از طریق یک سری مراحل خاص عمل می کند. به طور انتخابی به سیستم عصبی انگل حمله می کند و باعث فلج و مرگ می شود و در عین حال برای حیوان میزبان نسبتاً ایمن باقی می ماند. بنابراین، چگونه این دارو انگل ها را در حیوانات خانگی بی اثر می کند؟ بیایید دریابیم.

اثربخشی این دارو در حمله دقیق و تدریجی آن به سیستم عصبی انگل های حساس است که در نهایت منجر به فلج و مرگ می شود.

1. هدف گیری دقیق: پس از گردش مولکول های دارو در میزبان و شناسایی هدف، عمل آنها آغاز می شود. آنها با دقت شگفت‌آوری به مکان‌های گیرنده با میل ترکیبی بالا در سلول‌های عصبی و ماهیچه‌ای انگل متصل می‌شوند. این مانند یافتن کلیدی برای یک قفل است که اطمینان حاصل شود که دارو به طور انتخابی مهاجم را هدف قرار می دهد.

2. باز کردن کانال‌ها: این اتصال یک واکنش مهم و خاص را ایجاد می‌کند: باعث باز شدن کانال‌های یونی کلرید دردار گلوتامات-روی غشای سلولی انگل می‌شود. این کانال ها به عنوان دروازه بان عمل می کنند و معمولاً جریان یون های کلرید (Cl-) را تنظیم می کنند و در نتیجه تکانه های عصبی را کنترل می کنند. این دارو به طور موثری باز شدن این کانال ها را مسدود می کند.

3. اضافه بار خاموش (هیپرپلاریزاسیون): از آنجایی که این کانال ها مسدود هستند و نمی توانند بسته شوند، تعداد زیادی از یون های کلرید با بار منفی (Cl-) به طور غیرقابل کنترلی به سلول های عصبی و ماهیچه ای انگل سرازیر می شوند. این هجوم ناگهانی بار منفی به طور قابل توجهی پتانسیل را در سراسر غشای سلولی افزایش می دهد و منجر به حالتی به نام هایپرپلاریزاسیون می شود. در این حالت هایپرپلاریزه، سلول بار منفی بیش از حدی را حمل می کند و مانند پایین آوردن یک کلید تا پایین ترین حالت، کند می شود و از روشن شدن نور (سیگنال های عصبی) جلوگیری می کند. این به طور موثر انتقال استاندارد سیگنال های عصبی را مسدود می کند.

فلج و اخراج: انسداد ارتباط عصبی عواقب مستقیم و شدیدی برای انگل دارد. در غیاب دستورات انقباض، عضلات آن وارد حالت فلج شل می شوند. انگل توانایی حرکت، تغذیه و حفظ ارتباط خود با میزبان را از دست می دهد. انگل فلج که قادر به حفظ خود یا مقاومت در برابر مکانیسم های پاکسازی طبیعی میزبان نیست، در نهایت دفع می شود یا می میرد، بنابراین عفونت از میزبان پاک می شود. این مکانیسم مبتکرانه چهار مرحله ای نشان می دهد که چگونه دارو از ضعف اساسی در زیست شناسی انگلی برای دستیابی به درمان بسیار مؤثر و دقیق استفاده می کند.

برای اطلاع از قیمت و یا سایر اطلاعات محصول در مورد پودر میلی‌مایسین اکسیم، لطفاً با شرکت Xi'an Sonwu تماس بگیرید.
ایمیل:sales@sonwu.com
مرجع: https://www.intechopen.com/chapters/46143