راز بادام تلخ و خربزه تلخ: چرا یکی را دنبال می کنند و دیگری را نادیده می گیرند؟

راز بادام تلخ و خربزه تلخ : چرا یکی را می طلبند و دیگری را نادیده می گیرند؟

در میان بسیاری از غذاها، خربزه تلخ با تلخی بی نظیرش، عشق بسیاری را به خود جلب کرده است. با این حال، به نظر نمی رسد بادام تلخ، که از ترکیبات تلخ نیز باشد، به همان اندازه مورد پسند واقع شود.

این کنجکاوی مردم را برانگیخته است: چرا یکی دنبال می شود و دیگری نادیده گرفته می شود؟

برای درک این پدیده باید از منظر تاریخ و فرهنگ شروع کنیم. خربزه تلخ به عنوان یک ماده سنتی در چین سابقه طولانی دارد. به خصوص در منطقه جنوب، مردم نه تنها به طعم تلخ آن عادت دارند، بلکه آن را محصولی مناسب برای رفع گرما و سم زدایی و حفظ سلامتی می دانند. برعکس، اگرچه بادام در طب سنتی چین نیز جایگاهی دارد، اما بادام تلخ به دلیل تلخی قوی و سمیت بالقوه (حاوی سیانید) برای مصرف محبوبیتی ندارد.

علاوه بر این، سنت فرهنگی استفاده از بادام تلخ به عنوان مواد اولیه نیز وجود ندارد.

از نظر تغذیه، خربزه تلخ سرشار از ویتامین C، فیبر غذایی و مواد معدنی مختلف است که برای سلامت انسان مفید است. اگرچه بادام تلخ حاوی مواد مغذی مانند پروتئین و ویتامین E نیز می باشد، اما ترکیبات سمی آن پذیرش افراد را از آن محدود می کند. از این رو، امروزه در پی داشتن یک زندگی سالم، مردم ترجیح می دهند مواد غذایی ایمن و مقوی را انتخاب کنند.

دیدگاه روانشناختی نیز توضیحی برای این تفاوت ترجیحی ارائه می دهد.

ترجیحات ذائقه افراد تحت تأثیر عوامل زیادی از جمله تجربه اولیه، پیشینه اجتماعی و فرهنگی و غیره است.
برای افرادی که از دوران کودکی در معرض خربزه تلخ بوده اند، ممکن است این طعم را بیشتر بپذیرند و دوست داشته باشند.
برای بادام تلخ، که به ندرت در سفره دیده می شود، افراد فاقد دوره سازگاری کافی برای پرورش عشق به طعم خود هستند.

مقبولیت غذا نیز ارتباط تنگاتنگی با روش پخت دارد. تلخی خربزه تلخ را می توان با روش های مختلف پخت مانند ترشی کردن، سرخ کردنی یا ترکیب با مواد دیگر تنظیم کرد تا تلخی آن کاهش یابد.

در مقابل، دامنه استفاده از بادام تلخ نسبتاً محدود است و معمولاً قبل از مصرف نیاز به فرآوری خاصی دارد که این امر نیز سختی استفاده از آن را در آشپزخانه منزل افزایش می دهد.

در پس نگرش متفاوت مردم نسبت به خربزه تلخ و بادام تلخ، اثر ترکیبی فرهنگ پیچیده تاریخی، علم تغذیه و عوامل روانی وجود دارد.

اگرچه بادام تلخ از برخی جهات ارزش غذایی منحصربه‌فردی دارد، اما به دلیل مسائلی مانند ایمنی غذا، پذیرش طعم و عادات فرهنگی، مانند خربزه تلخ به یک ماده محبوب تبدیل نشده است.

بادام تلخ حاوی آمیگدالین است که می تواند توسط آنزیم های میکروبی روده یا آمیگدالین موجود در خود بادام تلخ هیدرولیز شود و مقادیر کمی هیدروسیانیک اسید و بنزآلدئید تولید می کند که اثر مهاری بر مرکز تنفسی دارد و به اثرات ضد سرفه و ضد آسم می رسد.

بادام تلخ و گاز آور است و سرشار از روغن های چرب است. روغن‌های چرب می‌توانند روان‌سازی محتویات روده‌ای روی مخاط را بهبود بخشند، بنابراین بادام نقش مرطوب‌کردن روده‌ها و رفع یبوست را دارد.

پودر آمیگدالین،پودر ویتامین B17 نیز نامیده می شود، شکلی از آمیگدالین است که به یک پودر خوب تبدیل شده است و اغلب برای مصرف راحت تر استفاده می شود یا به مکمل ها اضافه می شود و به عنوان یک مکمل غذایی با فواید سلامتی مانند تقویت سیستم ایمنی، بهبود سلامت کلی به بازار عرضه می شود. و حتی درمان دیسپلازی یک ترکیب طبیعی است که در دانه‌های بسیاری از میوه‌ها مانند زردآلو، بادام، هلو و پوکه یافت می‌شود. اغلب با ترکیب بحث‌برانگیز "laetrile" که به عنوان یک درمان دیسپلازی معرفی می‌شود، همراه است. برخی از نکات مهم در مورد ویتامین B17: lt یک گلیکوزید سیانوژن است که هنگام متابولیسم سیانید آزاد می کند. این ویتامین در غلظت های بالایی در دانه های زردآلو و سایر میوه های هسته دار یافت می شود.

برای هزاران سال، طب سنتی آسیایی از آن برای درمان طیف گسترده ای از بیماری ها استفاده کرده است. در دهه 1950، این دارو به عنوان یک درمان جایگزین برای دیسپلازی معرفی شد. علیرغم محبوبیت آن در برخی محافل، مطالعات بالینی نشان نداده است که این دارو برای دیسپلازی موثر است.

مکانیسم عمل آمیگدالین

مکانیسم اثر پودر آمیگدالین، به ویژه در درمان جمعیت های سلولی بیمار، متابولیسم آن و آزادسازی سیانید را شامل می شود. در اینجا مروری بر عملکرد آن است:

1- متابولیسم:

این یک گلیکوزید سیانوژن است که هنگام متابولیسم سیانید آزاد می کند. ویتامین B17 پس از مصرف توسط آنزیم های بدن تجزیه می شود.

2. آزادسازی سیانید:

آزادسازی اسید هیدروسیانیک (HCN) مرحله حیاتی است. آنزیم ضروری در میتوکندری که ATP، سیتوکروم c اکسیداز تولید می کند، به شدت توسط سیانید مهار می شود.

3. فرضیه هدف گیری سلولی بیمار:

طرفداران استفاده از آن برای درمان سلول‌های بیمار بر این باورند که سلول‌های سرطانی سطوح بالاتری از گلوکوزیداز نسبت به سلول‌های عادی دارند که در نتیجه سمیت انتخابی برای سلول‌های بیمار ایجاد می‌کند.

قبل از استفاده از ویتامین B17 برای اهداف پزشکی، اقدامات احتیاطی را دنبال کنید و با یک متخصص مراقبت های بهداشتی صحبت کنید. در صورت نیاز، Xi'an Sonwu می تواند آمیگدالین را تامین کند.