دانشمندان کشف کردند که چگونه تمرین بیش از حد و التهاب "پنهان" مانع بهبودی ورزشی می شود

دانشمندان رابطه پیچیده بین بهبودی ورزش و التهاب مزمن را بررسی می کنند. تمرین بیش از حد ممکن است اثر معکوس داشته باشد

این پارادوکسی است که هر ورزشکار متعهد در نهایت با آن روبرو می شود: شما سخت تر از همیشه تمرین می کنید، فواصل زمانی خود را می گذرانید و مسافت پیموده شده را ثبت می کنید، اما احساس می کنید کندتر، ضعیف تر و سنگین تر می شوید. بهترین هدف شخصی شما دورتر و دورتر شدن است. شما آسیبی نمی بینید-حداقل در عکسبرداری با اشعه ایکس-اما بدن شما احساس می کند که در حال نبرد باخت است.

پارادوکس عملکرد: چرا تلاش منجر به پسرفت می شود؟

برای درک این التهاب "پنهان"، ابتدا باید تاثیر واقعی ورزش بر بدن را درک کنیم.

دکتر سارا جنکینز، فیزیولوژیست ورزشی متخصص در مکانیسم های ریکاوری، توضیح می دهد: «ما اغلب ورزش را صرفاً مفید و افزایش قدرت می دانیم. "اما از نظر فیزیولوژیکی، ورزش یک فرآیند مخرب است. باعث پارگی میکرو-در فیبرهای عضلانی، کاهش ذخایر انرژی و تولید ضایعات متابولیک می شود."

این تخریب کنترل شده باعث ایجاد یک پاسخ التهابی حاد، مکانیسم ترمیم اضطراری بدن می شود. پس از ورزش، سیستم ایمنی گلبول‌های سفید خون را به بافت‌های آسیب‌دیده می‌فرستد و پروتئین‌های سیگنال‌دهنده به نام سیتوکین‌ها (مانند اینترلوکین-6، IL-6) را آزاد می‌کند تا تلاش‌های پاکسازی و ترمیم را هماهنگ کند. این التهاب حاد "خوش خیم" است. در حالی که ممکن است باعث درد عضلانی با شروع تاخیری شود، ضروری است و به بدن سیگنال می دهد تا بافت های قوی تر را بازسازی کند.

با این حال، مشکل زمانی به وجود می آید که "خدمه تخریب" در صحنه معطل می شوند.
زمانی که التهاب را نمی توان خاموش کرد
هنگامی که پاسخ حاد مزمن می شود، التهاب "پنهان" شروع به سنگینی بر بدن می کند. این معمولا زمانی اتفاق می افتد که تعادل بین استرس و بهبودی به شدت به سمت استرس متمایل شود.

در یک چرخه تمرینی سالم، التهاب پس از تمرین افزایش می یابد و در عرض 24 تا 48 ساعت فروکش می کند. با این حال، اگر تمرین با شدت بالا بدون استراحت کافی ادامه یابد، التهاب را نمی توان به طور کامل خاموش کرد. سطوح نشانگرهای زیستی مانند پروتئین واکنش‌گر C و سایتوکاین‌های التهابی به‌طور مداوم در خون بالا می‌مانند. در این مرحله، بدن دیگر روی ترمیم موضعی (مانند عضله چهار سر ران) تمرکز نمی کند، بلکه وارد حالت هشدار سیستمیک می شود. این منشأ احساس «احساس ناتوانی» است.

هنگامی که سیستم ایمنی به طور مزمن برای مبارزه با التهاب فعال می شود، مقدار زیادی انرژی متابولیک مصرف می کند. این انرژی که می تواند برای هر فشار یا ددلیفت استفاده شود، اکنون برای کنترل "آتش" پایه استفاده می شود.

نشانه های التهاب پنهان

از آنجا که این التهاب در داخل رخ می دهد، لزوماً به صورت زانوهای متورم یا کبودی ساق پا ظاهر نمی شود. در عوض، به روش‌های ظریف‌تر و سیستمیک‌تر ظاهر می‌شود، که اغلب توسط ورزشکاران به عنوان فقدان اراده اشتباه گرفته می‌شود.

1. "پاهای سنگین": التهاب مزمن با سیگنال های عصبی بین مغز و ماهیچه ها تداخل می کند. ممکن است یک فرمان سرعتی صادر کنید، اما پاسخ عضلانی مبهم یا با تأخیر است. ورزشکاران اغلب این را به عنوان "دویدن در گل و لای" توصیف می کنند.

2. نوسانات خلقی: عوامل التهابی فقط در ماهیچه ها باقی نمی مانند. آنها می توانند از سد خونی-مغزی عبور کنند. تحقیقات نشان می دهد که افزایش التهاب با کاهش سطح دوپامین و سروتونین مرتبط است. این توضیح می‌دهد که چرا ورزشکارانی که بیش از حد تمرین کرده‌اند، اغلب احساس تحریک‌پذیری، مضطرب یا بی‌انگیزه بودن می‌کنند-این فقط یک «فرسودگی روانی» نیست، بلکه شیمی مغز است که توسط سیستم ایمنی هدایت می‌شود.

پارادوکس خواب: خستگی فیزیکی اما مشکل در به خواب رفتن. التهاب سیستمیک سیستم عصبی سمپاتیک ("جنگ یا فرار") را تحت کنترل نگه می دارد. ضربان قلب بالا در حالت استراحت، ورود به چرخه خواب عمیق و ترمیمی لازم برای پاکسازی نشانگرهای التهابی را برای بدن دشوار می کند.

بینش علمی: چگونه آگونیست ها بر پاسخ التهابی بدن تأثیر می گذارند
در زمینه زیست پزشکی، آگونیست های هدفمند راه های جدیدی را برای درک فیزیولوژی انسان و مکانیسم های بهبودی باز می کنند. بسیاری از ترکیبات مشابه توجه را به خود جلب می کنند زیرا فرآیندهای التهابی را در بدن تعدیل می کنند.

التهاب را می‌توان به‌عنوان پاسخ طبیعی بدن به استرس{0}}در کوتاه‌مدت، مانند پس از ورزش مؤثر، مفید دانست، اما زمانی که مزمن شود، مشکل‌ساز است. تحت استرس طولانی مدت، از جمله تمرین بیش از حد یا کم خوابی، توانایی طبیعی بدن برای تنظیم التهاب ضعیف می شود. این می تواند منجر به التهاب مداوم، به تاخیر انداختن ریکاوری عضلانی شود و بدن را در حالت ضعف مزمن قرار دهد.
این فرآیندها ارتباط نزدیکی با عملکرد سیستم ایمنی بدن دارند. اگر التهاب به اندازه کافی کنترل نشود، بافت عضلانی ممکن است در حالت تجزیه باقی بماند و مانع از بهبودی شود. تحقیقات بر روی ترکیباتی مانند SR9009 همچنان نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از التهاب بهتر پیشگیری کرد و بهبود را ارتقا داد-یک مرز هیجان‌انگیز در تقاطع علم ایمونولوژی و متابولیک.

آیا در خطر هستید
ورزش هایی که با مهم ترین خطرات روبرو هستند، اغلب تمرکز بیشتری دارند. ذهنیت "بدون درد، بدون سود" بستر مناسبی برای التهاب مزمن است. ورزش‌های استقامتی، ورزشکاران-کراس تناسب اندام، و علاقه‌مندان به عملکرد بالا به‌ویژه مستعد متعادل کردن تمرین‌های با شدت بالا با یک کار تمام وقت هستند، زیرا اغلب روی یک چیز که التهاب را از بین می‌برد، یعنی خواب را کنار می‌گذارند.
رژیم غذایی نیز نقشی حیاتی دارد اما اغلب نادیده گرفته می شود. متخصصان تغذیه ورزشی می گویند اگر مانند یک حرفه ای تمرین می کنید اما غذاهای بسیار فرآوری شده می خورید، به آتش سوخت می افزایید. "مصرف زیاد قند و چربی های ترانس پاسخ التهابی خود را تحریک می کند. به این آسیب عضلانی ناشی از ورزش اضافه کنید، بدن شما در دو جبهه در حال نبرد است.

گوش کن، مجبورش نکن
اگر مشکوک هستید که التهاب نهفته شما را عقب نگه می دارد، راه حل به ندرت «سخت تر تمرین کنید». در عوض، این تنظیمات استراتژیک است.
خود التهاب دشمن نیست. این مکانیزمی است که ما را قوی تر می کند. اما این یک سوخت ناپایدار است. با مدیریت صحیح، می تواند شما را به ارتفاعات جدیدی از سلامت سوق دهد. بدون کنترل، می تواند انرژی، خلق و خوی و پتانسیل شما را کاهش دهد.
دفعه بعد که مقاومت غیرقابل توضیحی را احساس کردید، خود را مجبور نکنید بر آن غلبه کنید. به سیگنال های خاموشی که مواد شیمیایی بدن شما ارسال می کند گوش دهید. شاید به شما بگوید که مؤثرترین راه برای تمرین امروز استراحت است.

در اینجا یک مقدمه کوتاه برای ترکیب SP-9009 آمده است. این یک ترکیب تحقیقاتی است که اغلب زمانی که مردم در مورد SARM ها (تعدیل کننده های گیرنده آندروژن انتخابی) صحبت می کنند، ذکر می شود. با این حال، در واقع یک لیگاند Rev-ErbA است. این بدان معنی است که این مولکولی است که می تواند به پروتئین Rev{6}}Erb متصل شود و فعالیت آن را در بدن افزایش دهد. Rev-ErbA یک پروتئین فراوان در کبد، چربی، ماهیچه و ماهیچه اسکلتی است. نکته کلیدی دیگر این است که حاوی هورمون نیست، به این معنی که تولید تستوسترون خودمان را سرکوب نمی کند، بنابراین نیازی به انجام PCT (درمان پس از چرخه) نداریم.