زخم معده بدون علامت در حال تبدیل شدن به یک "قاتل خاموش" است و کارشناسان از گروههای{0}درخطر میخواهند که به طور فعال غربالگری را انجام دهند.
برای چندین دهه، تصویر رایج از زخم معده، تصویری از یک مدیر اجرایی بود که بعد از یک ناهار کاری پر استرس، شکم خود را در دست گرفته بود. امروزه پزشکی این باور غلط را اصلاح کرده است: زخم ناشی از استرس یا غذای تند نیست، بلکه در درجه اول توسط باکتری ها و مسکن های رایج ایجاد می شود. با این حال، یک واقعیت خطرناک باقی میماند-بسیاری از زخمها، بهویژه زخمهای ناشی از دارو{3}}اغلب بدون علامت هستند و تهدیدی جدی برای سلامت عمومی هستند.
زخم های گوارشی یا بیماری زخم معده (PUD) زمانی در هاله ای از ابهام قرار داشتند و استرس و غذاهای تند به طور گسترده به عنوان علل آن باور داشتند. امروزه آنها به خوبی شناخته شده اند و این بیماری قابل درمان است. زخمهای پپتیک-زخمهای باز در معده (زخم معده) و اثنی عشر فوقانی (زخم اثنی عشر)-بهرغم تلاشهای پزشکی مدرن برای کاهش بروز آنها، نادر نیستند، اما بار سلامتی جهانی را به همراه دارند.
درک علائم هشدار دهنده معمولی و عوامل خطر برای این زخم های پنهان اولین گام مهم در پیشگیری و درمان به موقع است. دو عامل اصلی در زیر به طور خلاصه بیان شده است:
1. باکتری های پایدار: هلیکوباکتر پیلوری
شایع ترین علت زخم معده عفونت مزمن با هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori) است. این باکتری مارپیچی-شکل در مخاط معده تقریباً دو-جمعیت جهان وجود دارد و معمولاً بدون علامت است. با این حال، در برخی از افراد آلوده، باعث ایجاد یک پاسخ التهابی مزمن به نام گاستریت می شود.
هلیکوباکتر پیلوری در زیر لایه محافظ مخاط معده زندگی می کند که از محیط بسیار اسیدی محافظت می شود. از راه های مختلفی باعث آسیب می شود: اوره آز تولید می کند که اوره را به آمونیاک تبدیل می کند، اسید معده اطراف را خنثی می کند و محیط را برای بقای آن مناسب تر می کند. مستقیماً مخاط معده را تحریک می کند و باعث التهاب می شود. این التهاب مخاط معده را مستعد آسیب های ناشی از شیره های گوارشی خود می کند.
اعتقاد بر این است که این عفونت عمدتاً از طریق تماس-به-فردی، به ویژه از راه مدفوع-دهانی یا دهانی، و از طریق غذا یا آب آلوده منتقل میشود. اگرچه شیوع آن در کشورهای توسعه یافته به دلیل بهبود وضعیت بهداشتی رو به کاهش است، اما همچنان یک مسئله بهداشت عمومی مهم در سطح جهانی است.
2. پارادوکس ضد درد: داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)
NSAID ها دومین عامل اصلی زخم معده هستند، به ویژه در کشورهای توسعه یافته، جایی که استفاده بیش از حد از آنها عامل اصلی کمک کننده است. یکی از دلایل کاهش میزان عفونت هلیکوباکتر پیلوری استفاده مکرر از NSAID ها است. این داروها شامل داروهای رایج بدون نسخه مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم هستند. آنها تشکیل یک لایه مخاطی محافظ و یک لایه بی کربنات را تقویت می کنند و به حفظ خون کافی به مخاط معده و در نتیجه ترمیم سلول کمک می کنند. با این حال، آنها سد مخاطی معده را ضعیف می کنند و آن را مستعد فرسایش اسید معده و پپسین می کنند. استفاده طولانی مدت یا با دوز بالا به طور قابل توجهی خطر ابتلا به زخم را افزایش می دهد، به ویژه در افراد مسن و کسانی که سابقه زخم دارند.
چگونه علائم زخم معده و زخم های نهفته را در زندگی روزمره تشخیص دهیم
یک علامت هشدار معمولی این است که درد معده فقط "سوء هاضمه" نیست.
شایع ترین و مشخص ترین علامت زخم معده درد مبهم، سوزش یا ضربان دار در قسمت فوقانی شکم، به ویژه ناحیه بین جناغ و ناف است. این ناراحتی اغلب به عنوان گرسنگی یا سوزش سر دل شدید توصیف می شود و الگوی درد منحصر به فرد آن به تمایز آن از سایر مشکلات گوارشی کمک می کند.
1. زمان شروع درد: یک سرنخ کلیدی
زمان درد نسبت به زمان صرف غذا کلید تمایز بین دو نوع اصلی زخم است.
شایع ترین زخم اثنی عشر است که باعث دردی می شود که معمولاً با خالی بودن معده بدتر می شود. درد ممکن است 2 تا 3 ساعت بعد از غذا خوردن ایجاد شود یا شما را در شب بیدار کند. مهم این است که خوردن یا مصرف آنتی اسیدها معمولاً درد را تسکین می دهد زیرا غذا اسید معده را بافر می کند. دومین مورد شایع زخم معده است که درد آن ممکن است مدت کوتاهی پس از خوردن غذا بدتر شود زیرا عمل غذا خوردن معده را تحریک می کند تا اسید بیشتری ترشح کند و بلافاصله زخم را تحریک کند. خوردن معمولاً درد را تسکین نمی دهد یا ممکن است به سرعت عود کند.
2. علائم معده فقط درد سوزشی نیست
علاوه بر درد اولیه شکم، زخم معده میتواند فرآیند گوارش را به روشهای دیگری مختل کند و بهعنوان علائم شایعتر در زندگی روزمره، مانند نفخ و احساس سیری، تهوع و استفراغ، سوزش سر دل و کاهش وزن غیرقابل توضیح به دلیل سوء هاضمه، و از دست دادن اشتها، که اغلب ناشی از خوردن غذا به کاهش شدید وزن، تهوع شدید یا تهوع میشود، ظاهر شود.
نگران کننده ترین نوع زخم پنهان است. بیشتر مردم تنها زمانی که دچار سوزش سر دل میشوند، مانند داروهای محافظ معده یا در طول تحقیقات بر روی داروهای جدیدتر مانند BPC-157، به دنبال مراقبتهای پزشکی هستند. با این حال، زخم های پنهان اغلب در زندگی روزمره مورد توجه قرار نمی گیرند، که نگران کننده ترین جنبه زخم معده است. این زخم ها درد یا ناراحتی آشکاری ایجاد نمی کنند.
کارشناسان پزشکی تاکید میکنند که چهار گروه{0}درخطر زیر باید بسیار هوشیار باشند و برای غربالگری مرتبط با پزشک مشورت کنند:
1. افرادی که به طور مکرر داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مصرف میکنند: اگر برای محافظت از سیستم قلبی عروقی خود با دوز پایین آسپرین مصرف میکنند، یا به طور مکرر (روزانه یا تقریباً روزانه) برای تسکین دردهای مزمن (مانند آرتریت، میگرن) از داروهای ضدالتهاب NSAID استفاده میکنند.
2. بزرگسالان مسن (65 سال و بالاتر): افزایش سن خطر تشکیل زخم را افزایش می دهد و اغلب پاسخ درد را کاهش می دهد و باعث می شود که زخم ها بدون علامت باشند.
3. افراد آلوده به هلیکوباکتر پیلوری: هلیکوباکتر پیلوری شایع ترین پاتوژن زخم در سراسر جهان است. اگرچه بسیاری از افراد آلوده بدون علامت هستند، اما آزمایش معمول تنفس یا مدفوع می تواند تشخیص را تایید کند. حتی بدون علائم، ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری یک اقدام پیشگیرانه مهم است.
4. افراد مبتلا به بیماری های مزمن: بیماران مبتلا به بیماری های جدی (مانند بیماری های کبدی).
این متخصص افزود: تمرکز صرف بر روی احساس سوزش در معده کافی نیست. "برای گروههای پرخطر، آزمایشهای پیشگیرانه و پیشگیری بهترین راهبرد برای جلوگیری از این وضعیت رایج اما بالقوه تهدیدکننده زندگی است. به عموم مردم توصیه میشود به علائم سوء هاضمه مداوم توجه کنند و فوراً به دنبال مراقبتهای پزشکی باشند، بهویژه اگر متعلق به هر یک از{4}گروههای پرخطر آنهایی هستید که داروهای ضدالتهابی غیردارویی (شرکت کننده) در بالا مصرف میکنند. (NSAIDs) درازمدت در اینجا توضیح مختصری در مورد محافظ های مخاطی معده وجود دارد: این داروها مستقیماً اسید معده را مهار نمی کنند، بلکه با تشکیل یک لایه محافظ روی مخاط معده و ترویج ترمیم مخاطی، اغلب در ترکیب با داروهای سرکوب کننده گاز{1} استفاده می شوند. فیستول و بیماری های التهابی BPC-157 دارای خواص ضد زخم است، می تواند رادیکال های آزاد را از بین ببرد و باعث بهبود زخم و فیستول شود.